Skip to main content

Posts

Showing posts from July, 2016

हुसेनभाई आणि लाग्या

    त्या दिवशी संध्याकाळी हुसेनभाईचा जो अवतार गावकऱ्यांनी  पाहिला, तो यापूर्वी कधीच पाहिला नव्हता. सगळ्यांनी बुचकळ्यात पडावं अशीच हुसेनभाईची कर्तबगारी त्या दिवशी दिसली. असा तमाशा त्याने यापूर्वी कधी केला नव्हता.     त्या दिवशीची गोष्ट. नुकतीच दिवेलागण झाली होती आणि समोरच्या वाटेने हुसेनभाई येताना दिसला. त्याचा अवतार नेहमीपेक्षा वेगळाच वाटत होता. डोळे तांबारलेले आणि नेहमीप्रमाणे डुलत चालणारा हुसेनभाई थोडा अधिक सरळ व थोडा वेगात चालत होता.       मारुतीच्या देवळासमोर गप्पा मारत बसलेली मंडळी आणि तालमीतून बाहेर पडलेले पैलवान एकमेकांशी काहीतरी बोलत होते. तेवढ्यात त्यांना हुसेनभाई जवळ येताना दिसला. कुणीतरी म्हणालं, ‘‘सलाम आलेकुम हुसेनभाई.’’ तर हुसेनभाईने सलाम आलेकुम केला पण एकदा करून काही तो थांबेना. सारखा सारखा तो म्हणत होता, ‘‘सलाम आलेकुम, सलाम आलेकुम, सलाम आलेकुम.’’       सुरुवातीला लोकांना थोडी गंमत वाटली पण नंतर त्यांच्या लक्षात आलं, की काहीतरी घोटाळा दिसतोय. एकजण ओरडला, ‘‘काय रे हुसन्या, काय झालंय तुला?’’ ‘‘एकदम हलका, ह...

हुसेनभाईचे दात

     पोरा-सोरात रमणाऱ्या  हुसेनचाचाची थोडी पंचायतच झाली. शाळेला सुट्टी, काही मुलं सहलीला गेलेली, तर काही रानावनात पांगलेली. हुसेनभाईला काही करमेनासं झालं, म्हणून तो पारावर जाऊन बसला.        तिथं आधीच चार-दोन मंडळी ठाण मांडून बसली होती. हुसेनभाईला पाहून त्यातला माणिक गुंजाळ म्हणाला - काय हुसन्या, ‘‘त्वांड लई नरमल्यावणी दिसतंय. बुळकी तर नाही ना लागली?’’ ‘‘नाय रे माणक्या, पण जरा बुच्च बुच्चच वाटतंय.’’ तेवढ्यात पारासमोरून एक बैलगाडी डुकूक डुकूक, हळूहळू गावाबाहेर चालली.          बैलगाडीकडं पाहून दगडू करांडे म्हणाला, ‘‘गावात आता बैलगाड्या लईच कमी झाल्या. नुस्त्या कमी झाल्या नाही, हाय त्यांचा रुबाब बी गेला. ती लाकडी चाकं, त्याच्यावरची धाव, तो साठा, समदं सुतारवाड्यात व्हायचं. आता बाजारातून आणून जोडलं जातं.’’         ‘‘ बैलगाडीच काय पण बैलंभी लईच कमी झाली. बारा-बारा बैलांचा बारदाना असायचा एका-एकाकडं. खिल्लारी बैलाच्या जोड्या हौसंनं सांभाळायची माणसं. आरं आमच्या चुलत्याला तर लई हौस व्हती. पैसं हाताशी आलं...

हुसेनभाईचं टिंगूळ

       शाळा सुटण्याची वेळ. सकाळचे अकरा वाजले. घराच्या ओढीनं मुलं धूम पळत सुटली. नेमका हुसेनभाई त्याच वेळी शाळेपुढून चालला होता. त्याला आज वाटलं की बरेच दिवस झाले, आपण शेतात गेलो नाही. हुसेनभाईचा स्वभाव सगळ्या गावातच रमणारा; पण आज हुसेनभाईला असं वाटल्याचा आनंद त्याच्या घरातल्या लोकांना झाला. त्यांना वाटायचं, इकडं-तिकडं गप्पा मारत बसण्यापेक्षा हुसेननं रानात जावं. त्याची कारभारीण त्याला म्हणाली, ‘‘रानातच जाताय तर दुपारच्या भाकरी तरी घेऊन जा.’’ रानात दोन भाऊ, एक भावजय आणि कुत्र्याच्या भाकरी घेऊन हुसेनभाई निघाला होता.                   शाळा सुटल्याबरोबर प्रत्येक वर्गातून मुलांचे घोळकेच्या घोळके बाहेर पळत सुटले. प्रत्येकाला भलतीच घाई. त्यांना पळताना पाहून हुसेनभाई मुलांवर ओरडला, ‘‘अरे अस्ते भागो, अस्ते भागो, तुम्हे क्या जुलाब हो गया क्या इतने जोरसे भाग रहे हो.’’         तेवढ्यात हुसेनभाईनं पाहिलं, मुलांचे दोन घोळके - एका बाजूला पाच-सहा मुलं, दुसर्‍या बाजूलाही पाच-सहा. आणि दोन्ही बाजूची म...

हुसेनभाईचा पतंग

         नाटकाचा खेळ सुरू झाला . मुलांनी केलेल्या कामाला हुसेनभाई उभा राहून प्रतिसाद देत होता . मधून - मधून ‘ शाबास रे गब्रु , शाबास रे बब्रु ’ असे ओरडून प्रोत्साहित करत होता .                गावातली मुलं आणि हुसेनभाई यांचं नातं फार   अतुट होतं . प्रत्येक मुलाशी बोलणार , चेष्टा मस्करी करणार , ह्यांमुळे हुसेनभाई दिसला की मुलंच त्याच्याकडे पाहून थांबायची .         परवाचीच गोष्ट . अनिल आपल्या आईबरोबर शेतात चालला होता , तर हुसेनभाईनं अनिलला विचारलं , ‘‘ काय बे , तुझा बा , दिसत नाही रे आजकाल ?’’                 ‘‘ गावाला गेलेत ,’’ अनिलनं सांगितलं . ‘‘ अरे , गावाला कुठलं , गेला तो तुला दुसरी आई आणायला ’’ अन् मोठ्यामोठ्याने हसू लागला . अनिलही लाजून हसला , तर त्याच्या आईला काय बोलावं हे कळंना . कधी एखादा मुलगा रस्त्यात भेटला , तर हुसेनभाई त्याला त्याच्या वडिलांच्या स्टाईलमध्ये ,...