Paravarchya Baata | पारावरच्या बाता

       हुसेनभाई एकदा मुंबईला जाऊन आला. त्याची गोष्ट आता मुलं त्याच्या तोंडून ऐकतीलच पण हुसेन खरंच मुंबईला गेला होता का ?   असा कुणाला तरी प्रश्‍न पडला. तो गेला होता ही गोष्ट खरी आहे.         तो कसा गेला ,  याची पण गंमतच आहे.         हुसेनभाईला मुंबईला जावं वाटल्याबरोबर त्यानं आबड्याला गाठलं. आबड्यानी त्याचा उत्साह वाढवला ,  अन् हुसेनच्या घरच्यांनीही परवानगी दिली. अन् हळूहळू ही बातमी गावभर पसरत गेली.   गावभर दवंडी पिटवल्यासारखा बोभाटा झाला. हुसेनभाई मुंबईला चालला. कुणाला आश्‍चर्य ,  कुणाला गंमत ,  कुणाला भीती वाटत होती. कोणी म्हणालं ,  आरं ,  ह्यानं कवा गावाची शीव वलांडली नसन तो पार मुंबईला धडकायला निघालाय. कुणाला भीती वाटली ,  एवढ्या अफाट शहरात हुसन्या चुकला ,  त्याला वाहनं चुकवता आली नाही ,  रस्ता वलांडताना गडबडला ,  वाट चुकला ,  चकव्यात घावला ,  तर ह्याची ह्यालाच काय सुधरायचं नाय. त्यात कोणी म्हणलं ,  मुंबईला लई बनेल अन् गुंड माणसं आसत्येत. ह्याल...

    नेहमीप्रमाणे पारावर माणसं जमलीच होती, हुसेनलाच जरा वेळ लागला. हुसेनला पाहून माणसं खुलली. बराच वेळ एस.टी. ची वाट पाहत बसावं आणि इतका लेट झाल्यावर तिचा नाद सोडून परत घरी जावं, तसंच माणसं त्याची वाट पाहत होती. तसं रोजच पाहत असतात. आता हुसेनला पाहिल्याबरोबर त्यांचे चेहरे तरतरीत झाले. त्यात दुधात साखर पडावी अशी गोष्ट झाली, म्हणजे माणक्या पण रानातून घरी येत होता.       हुसेन आणि माणिक समोरासमोर आल्याबरोबर हुसेनने उत्साहाने माणिकला हात जोडून ‘‘राम-राम माणिकराव पाटील, जयहिंद, नमस्ते, सलाम आलेखुम माणिकराव पाटील.’’ असं म्हटलं.      ‘‘अरे, बस बस, इतके राम-राम नको, तुला भी राम-राम, जयहिंद, नमस्ते, सलाम आलेखुम हुसेनभाई जमादार!’’       ‘‘ओ पाटील – जमादार, त्या भगत्याचा काटा काढल्यामुळं तुमची लईच शान वाढली. अन् लईच कोंबड्यावनी तुरा काढून तुमी फिरायला लागलं राव गावात.’’ एकजण म्हणाला.         तेवढ्यात माणिक हुसेनला मागे ढकलत म्हणाला, ‘‘ए हुसेन, जा जरा मागं, खेळू हुतूतू.’’         ‘‘आरं पण दोघंच?’’ ...