बर्‍यावाईट गोष्टी पाहत हुसेन आता मुंबईत रमू लागला. खरं म्हणजे बॅण्ड पथकात तो जास्तीच रमू लागला. आपल्याकडे अशी काही कला नसल्याची खंत त्याला वाटत असे. बॅण्डची प्रॅक्टिस चालू असताना त्यांच्या होणार्‍या चर्चा, वाद ऐकताना त्याला गंमत वाटू लागली. मोकळा वेळ असेल तेव्हा किंवा रात्री झोपताना त्याला घरची आठवण येत राही. एवढ्या मोठ्या एकत्र परिवारात राहायची सवय अन् इथं एकदम एकलेपण आणि पोरकेपण. आपण मुंबईला नशीब आजमायला जावू असं त्याला वाटत होतं. पण तसं काही घबाड त्याच्या हातात लागत नव्हतं. सावत्या म्हणत होता, ‘‘महिना दोन महिन्यात काही घडत नसतं. इथं आख्खी जिंदगी पणाला लावावी लागते. तेव्हा कुठं थोडंफार हाताशी येतं.’’ बुढ्ढीची, मुन्नीची, बायकोची, भावांच्या पोरांची आठवण आली की तो अबोल होईल, होमसिक झाल्यासारखं त्याला वाटे. आपण तर बुढ्ढीला मुंबई पाहायला जातो एवढंच सांगितलं होतं. आता ते काम झालं की आपण परत गावाकडं परतु असं त्यानं नक्की केलं. हुसेनच्या दृष्टीनं त्याच्यासाठी महत्त्वाचं काम राहिलं होतं, ते म्हणजे सावत्याच...