बाता मारण्यापूर्वी

मंडळी,

बाता मारायला मला आवडतात. माणसं जमली की गप्पाचा फड रंगवणं मला जमतं, आवडतं. बाता मारणारी माणसं मला सतत भेटत गेली. काही सांगत गेली, काही माझं ऐकत गेली.

आडबाजूला असलेलं खेडं, जिथं दिवसातून एखादी एस.टी. येत असे तेवढाच बाहेरच्या जगाशी संपर्क. एरव्ही एक सवतं व स्पेशल बेट असल्यासारखं. अशा गावातच माझा आयुष्यातील बहुतांश काळ गेला. आजही जात आहे.

गाव म्हणलं की कामसू, रिकामटेकडी, प्रेम करणारी, भांडणारी, काही उपद्रवी काही सोशल. अशी बरीच माणसं एकमेकाला धरून राहतात. यातल्या रिकामटेकड्यांना रिकामी माणसं कसं म्हणावं. त्यांना बोलायला वेळ असतो. त्यांचा टाईमपास त्यातच होतो. कधी कधी मलाही हुक्की येते त्यांच्याबरोबर टाईमपास करण्याची. मग तीही बिझी होतात व मीही. हे रिकामटेकडेपण इतके पोकळ नसते की त्यात काहीच नाही. वाटतं की ही माणसं आपल्यातून वजा केली तर सगळी मज्जाच जाते. हा टाईमपास एन्जॉय करता येतो. कधी करमणूक तर कधी अंतर्मुखही करतो. कधी त्या अर्थहीन वाटतात, पण ह्यातच त्यांचं जीवन आहे. ते तरी दुसरं काय बोलणार. त्यांच्याजवळ राजकारण, समाजकारण, तत्त्वज्ञान, साहित्य संस्कृतीविषयी अफाट काय किंचितसुद्धा अभ्यास नाही. तरीही ते गप्पा मारतात, बोलतात. म्हणूनच काय बोलत असतील ही मंडळी.

आजपासून तो माझा टाईमपास आता तुमच्यासाठी - दर आठवड्याला - रविवारी.